09.05.1985 / istanbul
DOKUNAMADIM
Geceler sessizdi, yıldızlar ağladı.
Kırk gün, kırk gece yas tuttum;
Bir daha sevmemeye
Yeminler ettim.
İçimde binlerce katliam yaptım da
Sağ çıktın sen,
dokunamadım.
Omuzlarım çöktü,
Ağır yük altında eğildim,
Sakallarım bembeyaz.
Kardan kalma bir ayazda
Üşüdüm,
Sevgi dilendim.
Cebimde kalan o son resmi
Yırtmak istedim de
dokunamadım.
Mazinin ağır müebbetine
Razı geldim.öylece sustum
Yazım hiç olmadı,
Mevsimsiz kaldım, kabullendim.
Küçük bir pencerenin ardından
Lanetler yağdırdım da
Sana dokunamadım.
Hep yalnız sen kaldın içimde.
Kayıt Tarihi : 2.12.2024 01:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!