Sana Dair Gökyüzü Şiiri - Sinan Bayram

Ruhumun sığ sularında bir gemi batıyor sessizce,
Sana doğru her bakışım, bir kentin ışıklarını söndürüyor.
Göğsümde vuran bu ritim benim değil artık,
Adını her andığımda, zaman bir kum saati gibi tersine dönüyor.

Yüzün, en kuytu rüyalarımın tek aydınlık odası,
Ellerinse, çocukluğumdan kalma bir sığınak gibi serin.
Seni sevmek; bir uçurumun kenarında diz çökmek,
Ve düşmekten değil, kanatlarımın yokluğundan utanmakmış meğer.

Gözlerin... Ah, o iki derin ve dipsiz kuyu!
İçinde boğulmak, nefes almaktan daha çok yaşatıyor beni.
Şimdi hangi kelimeye tutunsam, ucu sana çıkıyor,
Hangi aynaya baksam, orada senin aksin bekliyor beni.

Ne mevsimlerin haberi var bu yangından, ne de yıldızların,
Ben, kendi içimde sana dair bir gökyüzü yarattım.
Seni sevmek; binlerce "ben"den vazgeçip,
Sadece senin "sen" olduğun o mucizeye inanmakmış.

Sinan Bayram