görüyorum ki sönmüş gözakında ayın ışığı
bakışlarında yarım bırakılan gecenin ılıklığı
duyuyorum teninde sona eren rüzgarı
ellerin yüzünde, ben üşüyorum
sanırsın yaz ortasında sıtmalı
bunun adı sensizlik hastalığı
ince hastalık, verem gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




mahkum bu tutsaklıktan zevk alıyor sanki,
çok beğendim,tebrikler şair, bu arada daha sık yazmanı bekliyoruz
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta