Sana Aşık Olmak Delilikmiş

Bir adım atıyorum sana,
On adım geri savuruyor ters fırtına.

Yaralı bir rüya mıydık biz?
Ön sözü olmayan bir hikayenin son sözü nedir, söyle.
Sevginin gül açan kabusuyla uyandık her gece.
Kalbin aradığı sır mı nedir bu bilmece?
Kalemin yazmaya utandığı şiirdeki eksik hece.
İki birbirine benzemez sevgimiz bile delice…

Meğer sana aşık olmak delilikmiş;
mantığın kapısını kilitleyip
anahtarı denize fırlatmak.
Akıl defterinin tüm sayfalarını yırtıp
senin adınla yeniden yazmak,
sonra o defteri ateşe atmak.

Bir avuç kor taşıyormuş gibi yürümek,
ellerim yanarken üşümek;
beden üşürken kalbin yanması…
Kışın ortasında ansızın açan karanfil gibi,
buz tutmuş kalplere sessiz bir bahar gibi.
Üşüyerek öğrenir sevilmeyi.
Sabah henüz uyanmadan,
gözlerimi açmadan
adının içimde olduğunu duymak.

Buğdağ selvisi gibi,
biçileceğini bile bile başaklarına boyun bükmekti…
Sana aşık olmak ay çıçeği gibi,
güneşe bakan tebessümlü yüzünü
büyüttüğü toprağa düşürmekti.
Seni sevmek ateş böceği gibi,
aşkın metaforunu tutkulu hale dönüştürmekti…
Uçurum kenarında gül toplamaya benzer,
düşmeyi bile bile uzatırım elimi;
tanımaz oldum kendimi.

Sen, dokunamadığım en yakın uzaklık…
Biz, sevdanın alevlerinde kala kaldık.
İki aşıktık; birbirine değmeden yandıkça yandık.
Kurulan kalp tuzağında,
adını koyamadığımız bir sevdaya kapıldık.

Sabaha kadar uykusuz kalmak,
güneş doğarken
gökyüzünün utangaç kızıllığına bakmak;
bir şey söylemeden
her şeyi anlatmak gibi.
Geceyi gündüz sanmak,
yarayı yara diye değil,
hatıra diye saklamak.

Aklın camdan bir kuş olup
göğsüme çarpmasıdır;
cam kırıklarının kalbime saplanmasıdır.
Kendimi terk etmektir,
aynada bir yabancıya
sadakat yemini etmek gibi.
Akıl “geri dön” der, ben kalırım.
Akla sürgün emri çıkarmak gibi;
deli deli, diyar diyar, yar yar diye diye
nereye gittiğini bilmeden sürüklenmek gibi…

Aklın sustuğu yerde kalbin konuşması,
göz göre göre uçurumdan atlamak
ve düşerken hâlâ gülümsemekmiş.
Kurulmamış cümlelerden umut kurmak.
Hiç yazılmamış sevda şiirleri yazmak.
Suskunluğunu bile sevmek,
yokluğunda varmış gibi yaşamak.
Geceyi sabaha sormadan beklemek.
Bile bile yeniden sevmek,
her vedada biraz daha eksilmek.

Herkes “unut” dedi,
unutmak aklın işiymiş.
Ama kalp söz dinlemezmiş
ve çok geç öğrendim:
sana aşık olmak delilikmiş.