Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kucuk cocuklar yapip geceleri kendimden..... O'nun icin ne yapmaz ki insan kendinden??
buyuksun hocam...
insan sevdiğini bünyesine öyle bir yerleştirir ki ancak sevdiğine bunu aşkıyla verir..ama benlik bünyenin ayrılmaz bir parçasıdır..işte bu yüzden seven sevdiğinden vaz geçemez...
hayran olmamak mümkün değil, ama şiire mi yoksa şaire mi daha çok hayran olmalı işte onu kestiremiyor insan
70 yılların ortalarında ustamı Bebek'te tanımış,
olağanüstü sanatcı kişiliğine şahit olmuştum. Aynı sokakta yaşıyordum, uzun yıllar yakınında olmak beni pek mutlu etmişti.
Bence bu şiiri harika, akıl ve duygu fışkırıyor.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta