Samanyolu Şiiri - Osman Akçay

mağaramdan çıktım
karanlığa bıraktım kendimi
kalp atışım
duracaktı az kaldı
düşüncelerim
evrenin ta kendisi oldu

galaksinin göbeğinde durdum
zerrelerin zerresi kesildim
yalnızlığım öyle büyüdü ki
huşû bürüdü beni
ölüm korkum
yıldız tozu kadar hafifledi
eridi, aktı, gitti

çıkıyorum çıkıyorum bitmiyor
gidiyorum gidiyorum tükenmiyor
evrenin ucu bucağı
yokmuş meğer
içimde bir pencere
ansızın aralandı
sonsuzluk
gözlerimin içine baktı
aynı anda
düştüm
yükseldim
tek nefeste

Samanyolu’nu gördü bu yolcu
gözlerim kamaştı
kör oldu neredeyse
yürek sızımın izini sürdüm
kaybolduğum yerde kendimi buldum
bulduğum yerde
yeniden kayboldum

nurânî ırmak gökte akar
yıldızların bitimsiz yolu
kelebek gibi kıvrılır usulca
ölürüm her bakışta, dirilirim
yüz milyon yılda bir
çırpar kanadını
kozmik bir nefes gibi
annelerin gözyaşı kadar saf
atın kuyruğundan süzülen süt kadar ak
sütle ateşin düğümlendiği yerde
nur ile nâr
bir oldu ansızın
ışıkla alevin kucaklaşmasında

âşıkların gökteki sessiz çığlığı bu yol
ruhların geçeceği o köprü
kıldan ince, kılıçtan keskin
iyi ile kötü arasında salınır
bazen urgan, bazen gül dalı
ikisi de aynı daldan

ötesinde ne var
ötesinin de ötesinde
her cevap bir kapı aralar
bin yeni soruyla yüklü
her kapının ardında yine Samanyolu
hem yol, hem yolcu
hem soru, hem cevap
hem ben, hem âciz, hem hayran

hem O
hem Bir
hem yegane sonsuz

Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)