Osman Karadağ 1 - Şalvar Meselesi Şiiri ...

Ne zaman bir çam ağacı alsam elime O ilk bulduğum mantar gelir hatırıma Ve Arşimet’in; Suyun kaldırma kuvvetini bulduğundaki gibi Haykırışım gelir, Buldum buldum diye. Ama ne yankılanmıştı o sessizlikte... Birde evden kaçışım vardı Yada kaçmayı deneyişim... Onu da neden yapmıştım bilmiyorum ama; Torosların ormanlarında, Nereye gideceğimi bilmeden, Çok ama çok korktuğumu hatırlıyorum, Birde ağlayışımı, çam ağacının altında. Kalbim fışkırıverecekmiş gibiydi sanki; Tuttuğum o ilk balığı oltadan çıkarırken. Denize düşüp heyecanımdan, Acıyan dizime aldırmadan, Pantolonun hesabını vermekti evdekilere Beni en çok kaygılandıran. Ve sınıfımızdaki O çıtı pıtı kızı... Sarı saçları upuzun... Herkes koşardı da peşinden, Dalga geçerlerdi arkadaşlarım Aynı sırada oturuyoruz diye. Utanırdım... Kendimi o kadar çirkin bulurdum ki, Yakıştıramazdım kendimi, Bana Gülen gülerken... Ne zaman bir sarı saç görsem upuzun Hala O kız gelir aklıma ansızın. Ha; birde şalvar meselesi var amma. Yok! olmaz. Onu anlatamam burada. 01.03.2009 Osman KARADAĞ