Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sevip,sevilmekten vazgeçtim çoktan
Benlik veremem sevgiye hiç yoktan
ne kötü,ne bencilce insan mutlu olmak için yaratılmadı mı? bu melankoli niye? sizi sevenleri üzmek niye?
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta