Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
sana serbest de yazarsın demiştim. yazdın işte. kendini çok güzel anlatmışsın. inanki herkes kendisini bir başkasına saklıyor. bir başkası için yaşayor. yaşam şartlarını bir başkasına rağmen ayarlıyor.
çok güzel buldum şiirinizi.
şunu da ekleyeyim. benhece şiiri yazamam. ama bir şey bilirim hece şiiri yazan serbest şiir yazar hemde sende olduğu gibi çok da güzel yazar. serbestçi ise benim gibi hece şiiri yazamaz.
saygılarımla:
rr.akdora
Cümleleri Tersten Okursak:))
Yürek bakmaya korkarmı?
Gözler sevdiğinden kaçar mı?
Bakışlar aşk mektubu yazarken,
Beden kıl payı ondan kaçar mı?
Söylenecek söz mü kalmış?
Fatma Aras ne güzel yazmış.
Alkışlamak okuyuculara kalmış:)))
Sizin heceli şiirlerinize alışmışız ama sebet şiirinizde güzel olmuş kutlarım seven yüreğinizi. Bilal Esen.
İfade demediğimiz ya da farklı ifade ettiğimiz duygular mutlaka vardır. Tebrikler.
Serbestte de harikasınız ancak ben hece şiirlerinize tercih ediyorum. Yine de yüreği güzel insanlara şiirin her çeşidi yakışır. Tam puanımla listemde yine şiiriniz. Selam ve saygılarımla.
Kendimi yeni yakalamışken
Neden alıyorsun elimden
İstesem de istemesem de
Aşk beni sana saklıyor.
Kendim sana çıktığım yolculukta en zor virajların dönemecinde çıkıyor yine karşıma..
Saklambaç oynamayı bilmeyen ben sende saklı sonsuza dekkkkk...
TEBİRKLER SEVGİLİ ARAS....
Her gecenin bir sabahı vardır Fatma bacı. Yeter ki hazır ol sabahlara. Değer bilmeyene de aldırma. Bir daha gelmeyeceğiz dünyaya. Gelsek de kim olduğumuzu bilmeyeceğiz. Benim yaşam felsefemde bir ilkem vardır: 'Seni hak etmeyeni bekleme; hak edeni de bekletme.'
Mutlu ol...
Güzel bir şiirdi.
Saygılarımla şiir dostu.
Yüreğim!
Sana bakmaya korkuyor…
Sanma gözlerim bilmez
Aşktan kıl payı kaçıyor…
Bilirim sevmeyi
Yalnızlığım, acıdan koşuyor…
Sözlerimse beni;
Kendimden kaçırıyor
Her sabah sana,
Her gece bana başlıyor.
Kendimi yeni yakalamışken
Neden alıyorsun elimden
İstesem de istemesem de
Aşk beni sana saklıyor.
BENİM CANIM ABLAM ŞİİR YAZARSA İŞTE BÖYLE HARİKA YAZAR.
ANLAM VE ANLATIM MÜKEMMEL BİR ÇALIŞMA OLMUŞ, ELLERİNİZE, O SEVGİ DOLU YÜREĞİNİZE SAĞLIK, TAM PUANIMLA SİZİ TÜM KALBİMLE KUTLUYORUM. SELAM VE SAYGILARIMLA.- Berkay Kur.
Yüreğim!
Sana bakmaya korkuyor…
Sanma gözlerim bilmez
Aşktan kıl payı kaçıyor…
Bilirim sevmeyi
Yalnızlığım, acıdan koşuyor…
Sözlerimse beni;
Kendimden kaçırıyor
Her sabah sana,
Her gece bana başlıyor.
Kendimi yeni yakalamışken
Neden alıyorsun elimden
İstesem de istemesem de
Aşk beni sana saklıyor.
ÇOK ÇOK GÜZEL BİR ŞİİRDİ ...YÜREĞİNİZ YÜCELERDE OLSUN........SAYGILAR
Bu şiir ile ilgili 121 tane yorum bulunmakta