Doğamsı bir güzelliğin vardı senin,
Şiddetli bir yağmur sonrası
Islak ormansı kokun.
Masumiyet ve suçun sahnelendiği,
Yüzünle özelliğin.
Saçların ağaçlarımmıydı ki?
Ve gövdelerimiydi toprak rengi tenin?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta