Saklambaç Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Sana bir şey diyeyim mi dede?
Zaman dediğin,
Bir saklambaç oyunu evin odalarında
Sen hep ebe olurdun
Gözleri kapalı sayarken
Biz çoktan saklandık
Kendimizden bile...

Sen saklanmayı iyi bilirdin
Bir anahtar deliğine,
Bir ayakkabı arkasına,
Bir şarkının sözlerine saklanırdın
En çok da sessizliğin çöktüğü yere
O kadar iyi saklanırdın ki
Bir gün kendini bile bulamayacaksın
Ama çoğu kez
Ellerini dışarıda bırakırsın
Bulsunlar diye

Oysa kimse sobelemedi seni, dede.
Hala da bulamıyorum seni

Torun sevmek...
Yani aslında
Saklandığın yeri bilmekmiş.

Biliyorum dede
Çömelmekte zorlandığın için
Hep perdenin arkasına saklanırdın.
Ama ne zaman baksam
Orada bir gölge var.
O gölge bir çocuğa dönüşüyor
O çocuk bana el sallıyor.

Bak şiir bitti
Ama bir çocuk hala
Senin olmadığın bir odada sayıyor
Saklandığın yeri biliyor aslında
Ama gelmiyor
Çünkü seni bulursa
Oyun biter
Sen artık hiç saklanmazsın...