Sakınmak Şiiri - İsmail Ecem

Bir bakış ki! fırtınalar koparır ruhumda, gemilerim tutunamaz deryada.
Bir nakış ki! ince ince dokunur, yararak dalgaları yol açar kendine bekleyeni var rıhtımda.
Bir dokunuş içre işleyen tüyleri diken diken eden, bir dokunuş.
Bir sesleniş bu verilen nimetlere karşılık: gözünü haramdan sakın!
Yaklaşma bir adım daha! düşersin gayyalara sesin yankılanır en derinden.
Dertlere düçar olursun, gün yüzü göremezsin tükenirsin kederinden.
Dikkat et! ağzından çıkan her kötülükten zira kulağını kapıya dayayanlar var.
Bu bir serzeniş yerilen muhabbetlere karşılık: sözünü haramdan sakın!
Girme dibi görünmeyen kuyulara! kaybedersin benliğini arayan da bulamaz.
Bir tohumsun, ekenin yok, fidan olsan dikenin yok, yağmur yağsa düşmez senin üstüne.
Koşma girdaplara doğru! çıkamazsın kaybolursun yutar seni bu dipsiz kara delik.
Bu bir tükeniş girilen zaruretlere karşılık: özünü haramdan sakın!
Bakan görmez, gören anlamaz, anlayan sükut eder daha hamsın, bir cevhersin.
Arazın yok, marazın var, yontulmayı çok beklersin.
Cisim olsan yer kaplamaz, özüt olsan çıkarılmaz, asırlarca yol beklersin.
Bu bir iç çekiş, varılan maharetlere karşılık: Tözünü haramdan sakın!