Bazı hikayelerin kahramanları kayıptır; olmayan bir zamandan ,aslında hiç olmayacak bir yerlerden karışırlar hayata.
Neresinden tutarsan tut elde kalır, ama hep avuçlarındadır gerçekten inananın..
İnanmak demişken, yeniden doğmak gibi bazı anlar ;misal şimdi Kadıköy’de bir bankta denize bakarken inandım ben olan bitene..
Kıyıya vuran dalgaların hırçınlığında bile vardın, elimde tadını hiç sevmediğin, her içtiğinde anlam veremediğin, o kahvenin yudumunda da sen vardın,
Yanımda ki tanımadığım bir amca ile konuşurken..
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta