Azmetmiş binlerce insan,
Toplanmıştı o mavi gözlü devin etrafına,
Analar saçlarına kına yakıyorlardı evlatlarının,
İhtiyarlar kuşanmış kılıçlarını,
Yorgun gözlerindeki son kıvılcım
Hürriyet arzusuyla parlıyordu.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta