Zaman kirazların pazarlara selelerle yıkıldığı zamandır
Her gece sahnede oyunların seyredildiği
ve oyun sonrası atların terkisine atılıp kadınların
New York’a gitmeliydik ikimiz
Çin mahallesinde küçük bir apartmanda kalırdık
Brooklyn köprüsüne yakın
Otuzlu yıllardan kalma öykü
Haydarpaşa garında karşılıyor beni
Bir sabah erken
Ve sonra süzülüp esmer ve mahzun
Yıldız parkında senin göz yaşlarına karışıyor
“Ah ben öldüm Nihal..”
Tam zamanı bu sonbahar
Yaşamanın Rolla akşamlarında
Tam zamanı alıp biraları
Aydın’ın verandasına uğramanın
Özdoğan’la Sinan’da gelmiştir belki
Alex Pizzaya gideriz birlikte sonra
Şibani lokantasında rastladığım
Peçeli kadınlardan biri sen olabilirdin
Çok önceleri olsaydı eğer
San’a'dayım
Dolaşıyorum
Bir zamanlar geçtiğin sokaklarda
İhtiyar bir sokak soytarısından farksızım
Oyna diyorlar bana oynuyorum
Şarkı söyle diyorlar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!