Birbiri ardına yakarım mumları sabaha kadar
aydınlatsın diye kararmış gönüllerin sırlarını
gözlerimden akan yaşlarla süslerim kelimeleri
dökerim mısralara tüm acılarımı ve özlemimi
Hasret kokar şiirlerim görmez bunu senin gözlerin
Acıyı kağıda dökerken eksilmez aslında içimdekiler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta