Şairin Dünyası Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Bir yangının ortasında durur gibi
Öyle terk edilmiş, öyle yalnız
Avuçlarında bir çocuk ağlamasının sıcaklığı
Sırtında bir dağın gölgesi kadar eski bir yük

Oysa şairler gökyüzü gibidir
Yüreğine kafes örülemez
Kelimeler öylesine özgür ki
Parmaklıklar onlara zindan değil
Yalnızca maviliğe açılan bir penceredir

Kırık dökük bir umudun tamircisidir
Güneşin doğuşunda bir ölümü selamlar,
Bir gülüşünde kendi çocukluğunu kaybeder
Bir tren sesinden bütün ayrılıkları duyar
Bir ekmek kokusunda bütün açlıkları
Onun dünyası,
Bir elma kokusunda saklı bir yaz akşamıdır.
Bir akşamüstü, ıssız bir otobüs terminalidir.
Koltukları silmiş vedalar, bekle işler, yarım kalmışlıklar.
Bir kadının yorgun ellerinde başlayan isyandır.

Şairlerin dünyasında
Özgürlük, soruların peşinde
Hiçbir cevabı ulaşmadan yürümektir.
Altmış beş yaşındayım
Hâlâ bir çocuk gibi
Yeşiline aşığım dünyanın
Yeşil demek gözler demek
Yeşil demek alabildiğine kardeşlik.
Maviye bakmasını bilirim
Mavi demek deniz demek
Gökyüzü demek özgürlük demek
İşte hepsi Bir şiirde buluşur
Hepsi bende anlam bulur...