Nefesimi bagladim,halkalarımın ucuna,
Dùstù dùsecek kalbim,dibsiz uçurumlarindan.
Hem aci, hem de husran payimi aliyorum,
Ve lakin bu sevdadan kopuyorum, gidiyorum
Rùzgar tararken saçlarini,
Rùzgarin ugultusunu kiskaniyorum.
Degdi degecek parmaklarinin ucu tenime,
Uykudan sesizce gozlerimi araliyorum.
Mecazim yok seni anlatmaya,
Kuçuk bir kutuya sakladim sezsizligin çigliklarini,
Bir kaldirimin dibine sizdirdim ozlemin acilarini,
Simdi ayrilik vakti ne soylesek anlamsiz ne yapsak bos,
Artik istemiyorum ne askini nede umutlarini...
Hatiralar dolasirken
Aklimin eteklerinde,
kalbimi, bir gùn bana geri donecegin
Hayaliyle avutuyorum...
Derin kuytu bir boslukta yasiyorum simdi.
Her sey anlamsiz her yer karanlik.
Yuregim umutlara sarilir,ellerim ellerini aramaya baslar,
Tutunup karanligin arasindan, gun isigina çika bilmek için.
Zamansiz oldu ansizin çekip gidisin,
Hiç bir sey soylemeden.
Yuzumde solmus ask çiçeklerim var,
içimde kanamaya yuz tutmus buyuk yaralar.
Gogsume sapli kuçuk hançerlerim var,
Topraga gomdùgùm kan gùllerim kanar...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!