Gözlerinle esaretimi yıkıyor saçların;
Yoldaşım olan ellerin yolumu buluyorlar.
Yokluğunda savruldum bir çöl semasında;
Saçlarındı gecemi aydınlatan o semalarda.
Gördüm gözlerini mavi okyanusun önünde.
Tüm yalnızlıklara kapanıyor bu gece pencereler.
Ben doğurmak istiyorum seni;
Sen ise yokluğunun kutsallığını dayadın duvara.
Hadi gel sarılayım sana,
En fazla ellerin istediğim.
Gözlerin ki güvercinidir tarihin.
Neden yorulmaz yokluğunda insan,
Önce mısralar dizdik
Ardı ardına,
Adına da şiir dedik…
Sonra içtik dostlarla
Kaybolmak için bir şişe şarapta.
Ama yine de sevdik seni,
Duvarımda sen vardın
Ben İncesu Deresi’nden geçerken.
Duvarımda senden kalma
Birkaç senli söz vardı
Ve
Kitabın başucumdaydı…
Bana bir masal anlattılar
Geçen cumalardan bir cuma
İnsan dediler henüz aldatmamış birbirini
Henüz bu kadar yalnız kalmamış kalabalıklar arasında.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!