Said Bin Zeyd Şiiri - Afşin Dualı

"Duası Kabul Olan Yiğit Said bin Zeyd putlara sırtını dönen cennetle müjdeli Zeyd"
​
"Karanlığın içinde bir başına yürüyordu babası Zeyd...
Putlara sırtını dönmüş, İbrahim'in Rabbini arıyordu Said.
İşte o tertemiz pınardan beslendi Said...
Haksızlığa susmadı zulme boyun eğmedi.
Öyle bir dua kapısı vardı ki onun; dilden döküldü mü, arşı titretirdi!
Mazlumun ahı, dilinde bir ok olurdu düşmana Said'in..."
​
Hanif bir soydan gelen o nurlu çiçek,
Onun davası hak, onun yolu gerçek.
Ömer’in kalbine İslam nurunu saçan,
Cennet kapılarını daha dünyada açan.
Bedir’de, Yermük’te bir sancak gibi durdu,
Zalimlerin tahtını imanıyla vurdu.
Sessiz bir umman gibi derindi özü,
Hakk’tan başkasını görmezdi gözü.
​
Ey Said bin Zeyd! Duaları ok olan,
Hakk’ın rızasında huzuru bulan.
On müjdeliden biri, vefanın adı,
Seninle anılır adaletin tadı.
Ya Said! Ya Müstecabü’d-Dua!
Seninle şereflendi bu kutlu saha!
​
Hakkını gasp edene bir "âmin" dedi,
Gökler bu duaya şahitlik eyledi.
Zulüm cezasız kalmaz, Said bilirdi,
Allah’ın adaleti her an tecelli ederdi.
Makamı, rütbeyi elinin tersiyle itti,
Resul’ün izinden ebede gitti.
Aşere-i Mübeşşere’nin o mahzun gülü,
İslam bahçesinin en gür bülbülü.
​
Hiç putlara eğilmedi o pak başı!
İbrahim’in dinindeydi her bir telaşı!
Zulme karşı duran o sarsılmaz irade,
İman dolu yüreğiyle her an ibadette!
​
Müstecab bir dua, Hanif bir ömür...
Said bin Zeyd...
Radıyallahu anh...