sahtiyan yazıyorum insan yüzleri çıkıyor karşıma
herkes yok ama
renkler burunlar gözler yok gibi...
tomucuk yazıyorum göğüsler çıkıyor karşıma
hepsi burada
hep aynı yuvarlaklık hep bir çocuk hissi...
önünü alamıyorum tüm bunlar gerçek mi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta