Şahlanış Şiiri - Saffet Çakır

ASİL BİR SIZLANIŞ

Asil bir sızlanıştı benim ki
Gönlümün çerağında bir kızıl alev
düşman dağların ardında dev
davam davam yüreğimde ki aydınlık ev…
Öyle takdir eylemişti Hasip
Bana mı düştü bu nasip?
Umutlarımda taze bahar
dağların ardında yar..
Bana mı düştü bir Hamza misali olmak?
Son nefesten önce veda namazı kılmak.
Dar’un nedve şuralarda bir yerde
Kılıcımın ucunda Medine kokusu
Kefensiz çıkılır kutsi yolculuklara
Besmele ile doldurduğum tüfengim
Şu ebu cehil olmalı kurmuşta pusu
Duysa cehl adını kirlenir en berrak su…

Aslana dağ mı sorulur, Mecnuna çöl
Buralarda ezan okur dağlar, dua eder göl
Bu toprak ki ihanet etmez dostuna
Hangi çakal girmiş kuzu postuna?
Şu dağlar ki Türkün nazlı otağı
Ta ezelden beri dedem titretti en asi çağı.

Bu toprak ki kan çanağı bağları
Yüreğimde erittim demirden dağları
En sarp dağlarda biten kızıl elma benim.
Zamanın kahpe döngüsünde
Zulmün tekerine çomak sokan benim.!
Malazgirt’ten Balkanlara zemzem kokan benim.
Ey dalında kargaların bile "Allah!" dediği vatanım!
Kuru ekmeğime gözyaşını katanım.
Avuçlasam toprağın kan kokusu bendendi
Dinlesem toprağı yırtık kefendendi.

Yürüsem, anlımda ki mühürden tanırdı düşman
Fatih şahlanmış Bizans’a sanırdı düşman.
Ben ecdadımın yüreğini giyindim
Üşütmez bu kar bu boran beni...
Ömer'in yamalı cübbesiydi üstüme örtülen
Halis bir imânla yürüdüm... Bileklerim keskin
Demir’den…