Sahir Şiiri - Ayşe Uçar

yaban bir yolun dilinin kuruluğu
sararmış dalın yağmura öykünüşü
kirpiklerimin kıvrımlı çemberini
narin narin yıkayan güneş
al sil
gotik duvarların
yüzündeki nefessiz karmaşayı
kapalı pencerelerin dilsizliğindeki
suküt-u hayal
-ki nasıl yaralarsa
sokaktan geçerken ruhunuzu
kaldırımlarda çakışan ayak izlerindeki
ay yansıması
geceye düşen bitap izse
tuzlu ağızlarınızda biriken -keder
-ki o sahipsiz bahçelerin
terkedilmişliğindeki
ölü güvercin
kokusu

omuzlarımın eğik tepesi
harabe duvarların enkazı gibi ağır
sızım sızım sızlayan dağları içen
yol ağrısı kollarım
dilimin bedevi yorgunluğu
kimsesiz bir yankı
çöllerde

kimler anlar
kendime bile ecnebi ruhumu
yaşamak ölüme açılan son pencereyse
ezberlediğim tüm kelimeleri kusar ağzım
bir ucubeye bir kalıntıya döner
öz alfabem

alacalı bir baykuş kadar iri gözlüdür kader
önsözümü hazırlayan ve sonumu tekmilleyen

ardımda kalanlarsa
sâhir mezarlık kadar suskun
dünya kadar kirli

2208202609:30