Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'kendi zamanımdan
suyumun ilk damlasını gördüm
kanımı okşuyordu
gül yaprağıyla bir melek'
böyle bir vizyona şapkam olsa çıkartacaktım..
nasıl naif..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta