Sahip Çıkamadıgın Herşey

Sahip Çıkmadıgın Herşey

Elinde tutmadığın her değer,
bir gün bir başkasının avuçlarında ısındığında
üşüdüğünü fark edeceksin.
Ama o zaman mevsim geçmiş olacak,
bahar bir daha aynı kokmayacak.

Sen “nasıl olsa durur” sandığın şeylerin
aslında yürüyüp gittiğini göreceksin,
arkasına bile bakmadan…
Kıymet, sessizdir;
gitmeden önce bağırmaz, çağırmaz.
Sadece yavaşça azalır kalbinde.

Bir sabah uyanacaksın,
eksik bir şeyler olacak odanda.
Bir kahkahası yok,
bir bakışı yok,
bir omuz başı yok mesela…
Adını koyamayacaksın yokluğun,
ama canını yakacak.

Çünkü insan en çok
kaybettiklerini tanıyamaz ilk anda.
Onları sıradanlık zanneder,
alışkanlık sanır,
“hep var” diye düşünür.
Oysa hiçbir şeyin hepliği yok bu hayatta,
ilgi bile yorulur bazen.

Sen erteledikçe sevgiyi,
bir başkası sarılır ona.
Sen susarken,
bir başkası dinler.
Sen görmezden gelirken,
bir başkası gözünün içine bakar.

Ve işte o gün anlarsın…
Sahip çıkmadığın her şeyin
aslında sana ait olduğunu.

Ama zaman tuhaf bir öğretmendir;
dersi verdikten sonra sınavı yapmaz,
sınavı yapar, sonra dersi verir.
Sen yanlışı yaptıktan sonra
doğruyu öğretir.

“Keşke” diye başlayan cümleler
çoğalır dilinde.
Keşke biraz daha sarsaydım omzundan…
Keşke daha çok dinleseydim…
Keşke gitmeden fark etseydim…

Ama keşke,
geri getirmez gidenleri.
Sadece ağırlaştırır vicdanı.

Şimdi bir başkası kıymetini biliyordur belki.
Senin görmediğin ayrıntılara hayran kalıyordur.
Senin sıradan sandığını
mucize gibi seviyordur.

Ve sen uzaktan izliyorsundur mutluluklarını,
içinde sessiz bir fırtına koparken.

Sırası var demiştin ya hani…
Acelesi yok sanmıştın.
Meğer bazı şeylerin beklemeye hiç tahammülü yokmuş.
Sevgi mesela…
İlgi mesela…
Değer mesela…

Onlar ya yaşanırken çoğalır,
ya ihmal edilirken ölür.

Bir gün anlarsın.
Ama iş işten geçince anlarsın.

O yüzden bugün tut elinden hayatın,
bugün sarıl sevdiklerine,
bugün sahip çık kalbine emanet edilenlere.

Çünkü kaybetmeden önce değer vermek
en büyük cesarettir.
Kaybettikten sonra ağlamak ise
en ağır pişmanlık.

Sırası var, evet…
Ama bazı şeylerin dönüşü yok.

Söz : Mucize