Zordur bazı haberi vermek
Gitmez ellerin yazmaya
Kaybettiğin nice anılardır
Ana konulur mu toprağa
Ayvanlarda eğilipte gidişi
Aramızdan ayrılalı oldu sekiz yıl oldu
Sanki bize daha dün gibi
Özlüyoruz beraber geçen her anı
Ama getirmiyor seni günler geri
Öğrencilerini okuttun köylerde kentlerde
Yetiştirdin onları hep sevginle
Biz sanırdık ki;
Varlık ile rahat artar
Rahat ile taât artar...
Bulduk bir ehli, sorduk hakikatini.
Dedi ki:
Varlık ile illet artar,
Neyzen Tevfik soğuk bir kış günü aç sefil ortada kalır..
Sığınır bir caminin şadırvanına ve bekler ki birisi onu görsün ve yardım etsin. Fakat hava soğuk gelen giden yok...
Çaresiz kalkar yerinden ve perperişan, kalacağı yere doğru yürümeye başlar..
O dönemin varlıklı ailelerinden birinin oğlu, askerden yeni gelmiştir. Yolda onu görür ve halini anlar.
Genç adam, o günün en büyük parasını cebinden çıkartır, takdim edecektir.. Ama bir an düşünür, karşısındaki koskoca Neyzen Tevfik’tir, Allah'ın deli ve veli cinsinden bir kulu..!
Neyzen'in sağı solu belli olmaz ki, bir bakarsın devlet başkanlarına kafa tutar, bir bakarsın zamanın en zengin adamlarını yerin dibine batırır.
Bir gün Hz. Peygamber’e (asm) birisi gelir ve:
“Ya Resulullah! Bir genç ölmek üzere. Ona ölürken ‘La ilahe illallah…’ sözü telkin edildi. Ama bunu söylemedi.” der. Resulullah (asm):
“Namaz kılıyor muydu?” diye sorar. Adam:
“Evet, diye cevap verince Resulullah (asm) ile birlikte kalkarak o gencin yanına giderler. Hz. Peygamber (asm) ölmek üzere olan delikanlıya”:
“La ilahe illallah de, diye telkinde bulunur.” O da:
“Söyleyemiyorum, gücüm yetmiyor.” der. Hz. Peygamber (asm):
" Ezandan önce uyanırdı annem.!
Kadın dediğin güneş üstüne doğmadan uyanmalıydı çünkü.
Bereketi kaçarmış evin, rızkı kesilirmiş adamın,
öyle derdi hep.
Çatlamış dudaklarından dualar süzülürdü sabahın soğuğunda.
Buz tutardı yazmasındaki oyalar...
Sayısız yıldız düştü bak yine gökten yere
Kaçıncı felâkettir kaçıncı bölüm anne
Herkes mi kara giydi ben mi girdim makbere
Candan cana medet yok çaresiz bilim anne
Aldığım yarım nefes boğazımda kördüğüm
Yoksa son gecem miydi sabahına erdiğim
Gece gündüz uyumаdın.
Yаnımızdа hep sen vаrdın.
Gittin şimdi öksüz kаldım.
Çok özledim cаnım аnnem.
Annem аnnem cаnım аnnem.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!