Yetmedi kimsenin çoğu ve azı
bugünde çaldılar cümbüşle sazı
yapıştı bağrıma ince bir sızı
görmedi beni çıkar dünyası
dost sandık hep kazık attılar
yürekten değil sırttan vurdular
Yarayı sanardın en büyük acı
yar'a imiş meğerse o büyük sancı
kalmadı gönlünün takati gücü
büyüdün be çocuk büyüdün işte
zor gelirdi sana çalışmak derse
Allah o günleri yeniden verse
bir zamanlar sevmiştim sebepsiz
kalbimde kaldı derin bir iz
kimseye söylemediğim bu giz
hayatımı yakmış çok geç öğrendim
bir zamanlar ben vardım şimdi yokum
her türlü yalan söze artık tokum
birini sevdi olmadı gitti
gönül dengini bulmadı gitti
bu hayat kimseye uymadı gitti
sevda yarası kurudu dersiniz
damlaya damlaya göl olmadı
kim pişman olup saç yolmadı
Viran ol sevdalım yüzün gülmesin
Sen sev ama kimse seni sevmesin
bedenin bir solmuş güle benzesin
diyemem sevdiğim için el vermez
gittiğin yerler sana zulüm olsun
o güzel gözlerin yaşla dolsun
gittin tükettin ümitleri
yıktın viran ettin hayalleri
bul bana ne olur o günleri
ömür saati durdu dön artık
ömrümü vermiştim o gözlere
beni bırakıpta gittin ellere
kırdılar üzdüler mahvettiler
yaşadığım hergünü kahrettiler
beni kendimde hapsettiler
doymadınız mı daha ne kaldı bende
ömrüme azap yolu kurdular
her şeyime bahane buldular
kurma hayal yıkar geçerler
yolda bırakıp çeker giderler
bilmesinler düştüğünü gülerler
bu dünya böyle kötüdür evlat
kırılmış kalbin bin parça şimdi
söyle seni üzenler kimdi
Yaşadık mı tadına varamadım
ömür geçti gitti anlamadım
belki dört dörtlük olamadım
geldim gidiyorum hoşçakalın
gittim geriye adım kaldı
bu ölüm treni beni de aldı
gözlerin artık bana yabancı
yokluğun şimdi vermiyor acı
benim için sen bir ana bir bacı
sevmiyorum işte git ellerimden
unuttuğun ben değilim merak etme
zaten hiç olmamıştım hayalinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!