Siyah bir örtüyle kaplanmıştı yer yüzü,
Bir şamdan aydınlığındaydı gökteki ay,
Geride bırakmıştı mehtap gündüzü,
Sıska vücudundan başak çıkarmıştı bir buğday.
Örtmüştü ayakkabı naaşlarını karanlık,
Bir zümrüt zinciri gibiydi dalgalar,
Bir türkü yak...
Yanık bir türkü yak
Hüznünden kainat ağlasın
Beni anlatsın
Sen ol nağmelerde
Yankılansın dağ doruklarında
Devamını Oku
Yanık bir türkü yak
Hüznünden kainat ağlasın
Beni anlatsın
Sen ol nağmelerde
Yankılansın dağ doruklarında




Düşüncelerim kayboldu aniden,
Artık görünmüyordu gökteki ay,
Gece yerini gündüze bırakmıştı yeniden,
Ay gibi kayboldu bitkiler arasında o buğday
kaleminiz hep yazsın saygılar efendim
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta