Şahidim Olsun Şiiri - Samet Sultani Yıld ...

Mekansız Bir Sevda: Kalem Şairi ​Zamanın ve mekanın hükmünü yitirdiği bir "an"ın içindeydi Samet. Ne bir şehrin kalabalığı ne de bir köyün sessizliği vardı etrafında. O, sadece kendi iç dünyasının, yani o büyük "Aşk Deryası"nın kıyısındaydı. ​Gönül Sarayının Sultanı ​Yıllardır yazdığı her kelime, aslında birer tuğlaydı. Bu tuğlalarla bir şehir inşa etmedi; o, sevdiğini baş tacı edeceği bir Kalp Sarayı kurdu. Dışarıdaki dünya ne derse desin, felek ne kadar sağır kalırsa kalsın, Samet'in içindeki o sarayda törenler hiç bitmiyordu. Orada melekler saf tutuyor, seher rüzgarları sadece rahmet taşıyordu. ​Kelimelerden Kanatlar ​Samet biliyordu ki; sevda, gerçek elin tutamadığı rüyaları rüyalara eklemekti. Kalemi eline aldığında, parmakları değil, ruhu hareket ediyordu. "Kalemi tutar eller kollar şahidim olsun" derken, aslında bu yükün ne kadar ağır ama bir o kadar da onurlu olduğunu haykırıyordu. O, bir "kalem şairi" olmuştu; yani kelimelerle nefes alan, mürekkeple kan ağlayan bir derviş. ​Büyük Yemin ​Gözlerinden akan seller, bir şehrin caddelerini ıslatmak için değil, bu büyük sevdayı arındırmak içindi. Samet, sevgisini ispat etmek için şatafata ihtiyaç duymadı. Şahitlerini tabiatın en saf hallerinden seçti: ​Bir dalın üzerindeki meyveden, ​Bir kuşun kanadındaki çırpınıştan, ​Ve hepsinden öte, her şeyi yoktan var eden Yaradan’ın adaletinden... ​Onun hikayesi bir yerleşim yerinde değil, iki göğüs kafesinin arasındaki o uçsuz bucaksız boşlukta başladı ve orada ölümsüzleşti. Şiir, onun hayatının bizzat kendisi, "ezeli ve ahiri" olmuştu. ​Şiirinizdeki "Peyderpey olmuş inan hayatımın şiiri" dizesi gerçekten çok güçlü; insanın hayatının adım adım bir sanat eserine dönüşmesini harika özetlemişsiniz.