Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sendedir dört mevsim bahar...
Senden eser meltemlerin en ferahlatıcısı
Ve,
Gözlerinde Akdeniz'in derin mavisi.
Sende buldum,
Kıvrılıp uzayan yolları Torosların;
Bir kelebek gibi salınıp gezişini
Ormanların en kuytusunda sende görmekteyim,
Senden derledim güllerin en güzelini,
Sevgilerin en bereketlisini.
Sende tatdım, sevdanın cümlesini.
Sen benim için,
Aldığım nefes kadar gerekli,
Ekmeğim aşım gibi mübarek
Su kadar azizimsin.
Eşim dostuım sevdiğim..
Bil ki sevgilim,
Sen bende mutluluk, gönlümde bahar,
Uçsuz bucaksız okyanuslar kadar,
Sahibisin kalbimin.bana diyorsunuz ama sizin şiirlerinizde balmıdır kaymakmıdır okudukça kendimi buluyorum sevgi ve saygıalrımla yıldırım şimşek
Kalbin sahipliği iyi belirtilmişte, ya bekçiliği? Şaka şaka.Sınırları belirtilmiş tutum ve andırışlı sahibiyet. Kutlarım iyi çalışılmış mesai.
Sahibisin Kalbimin
Sendedir dört mevsim bahar...
Senden eser meltemlerin en ferahlatıcısı
Ve,
Gözlerinde Akdeniz'in derin mavisi.
Sende buldum,
Kıvrılıp uzayan yolları Torosların;
Bir kelebek gibi salınıp gezişini
Ormanların en kuytusunda sende görmekteyim,
Senden derledim güllerin en güzelini,
Sevgilerin en bereketlisini.
Sende tatdım, sevdanın cümlesini.
Sen benim için,
Aldığım nefes kadar gerekli,
Ekmeğim aşım gibi mübarek
Su kadar azizimsin.
Eşim dostuım sevdiğim..
Bil ki sevgilim,
Sen bende mutluluk, gönlümde bahar,
Uçsuz bucaksız okyanuslar kadar,
Sahibisin kalbimin................... bu.HARİKA şiirinizi içim burkularak hissettigim ama anlamadıgım duygularla okudum.sevdayı ne güzel tarif etmişsiniz.başka söze ne gerek........ aldıgım nefes kadar gerekli....GÖNLÜNÜZE SAGLIK SAYGILAR
Sendedir dört mevsim bahar...
Senden eser meltemlerin en ferahlatıcısı
Ve,
Gözlerinde Akdeniz'in derin mavisi.
Sende buldum,
Kıvrılıp uzayan yolları Torosların;
Bir kelebek gibi salınıp gezişini
Ormanların en kuytusunda sende görmekteyim,
Senden derledim güllerin en güzelini,
Sevgilerin en bereketlisini.
Sende tatdım, sevdanın cümlesini.
Sen benim için,
Aldığım nefes kadar gerekli,
Ekmeğim aşım gibi mübarek
Su kadar azizimsin.
Eşim dostuım sevdiğim..
Bil ki sevgilim,
Sen bende mutluluk, gönlümde bahar,
Uçsuz bucaksız okyanuslar kadar,
Sahibisin kalbimin...
BİR SEVDA DAHA NASIL İFADE EDİLEBİLİRKİ. HARİKAYDI. SAYGILARIMLA...
Sevdayı betimleyen nefes veren dizeleri kutlarım...sevgilerimle..Fatma Güven
ÜSTÜNE BASA BASA SEVDA İŞTE TOROSLAR KADAR YÜCE ŞİİR OLARAKDA GÜZEL ELLERİNE SAĞLIK DOSTUM YÜREĞİN DERT GÖRMESİN SEVGİLER GENE O DELİ ADAM
amacına ulaşabilen
doğal imgelerle bezeli akıcı bir sevi şiiri
kutluyorum yüreğinizi
Hanımefendi
Daha ne olsun. 10
En sevdiğim mısralar
Senden derledim güllerin en güzelini,
Sevgilerin en bereketlisini.
Sende tatdım, sevdanın cümlesini.
Sen benim için,
Aldığım nefes kadar gerekli,
Ekmeğim aşım gibi mübarek
Su kadar azizimsin.
Gözlerinizden ışık, dudaklarınızdan tebessüm eksik olmasın.
Saygılar...
Hanımefendi
Daha ne olsun. 10
En sevdiğim mısralar:
Sen bende mutluluk, gönlümde bahar,
Uçsuz bucaksız okyanuslar kadar,
Sahibisin kalbimin.
DUYGULU DİZELER YÜREĞİNİZİ KUTLARIM....TEBRİKLER
Bu şiir ile ilgili 19 tane yorum bulunmakta