Şah-ı şehidan Hüseyin Şiiri - Sadık Kocabaş

Şah-ı Şehidan Hüseyin
Hakk’ın ışığıdır sönmez yananlar,
Zulmün sarayını yıkar inananlar,
Susuzluk gömleğin giyip kuşananlar
Mazlumun ahıdır Şahım Hüseyin.

Medine’den yola çıktın yürürsün,
Erenler yolunu nurla bürürsün,
Kalleş yezitleri elbet görürsün,
Gönül durağıdır Şahım Hüseyin.

Kimi can bağışlar, kimi ser verir,
Hür olan yiğitler burda er verir,
Fatma Anam ciğerinden fer verir,
Gözümün nurudur Şahım Hüseyin.

Kufeli sözünden döndü cayarak,
Güneş karanlığa düştü ağlayarak,
Yezit hükmeyledi cana kıyarak,
İnsanlık onuru Şahım Hüseyin.

Fırat’ın suları kan olup akar,
Zalimler mazluma ateşler yakar,
Göklerde melekler yasını tutar,
Gönül yarasıdır Şahım Hüseyin.

Ali’nin aslanı, soyu pak olan,
Zalim kuşağında Hakk’a bak olan,
Karanlık gecede nuru ak olan,
Doğruluk yoludur Şahım Hüseyin.

On Muharrem günü gökler yarıldı,
Zulmün orduları cana sarıldı,
Yezit'in hilesi yere serildi,
Ölmezlik adıdır Şahım Hüseyin.

Dergâhın sırrına erdi bu canlar,
Döküldü Kerbela üstüne kanlar,
Kalemsiz Şair göçer bir zamanlar
Sözümün özüdür Şahım Hüseyin.