Bize şah damarımızdan yakınsın,
Peki o zaman neden bu kadar kanıyor içim?
Neden her secdem kırık,
Neden her gece diz çökerken bile yıkılıyorum?
Sen bilensin, görensin,
İçimdeki savaşı seyreder gibi misin?
Yoksa bu da mı bir imtihan
Yutkunamayan bir kulun sabır sınavı mı?
Ben seni inkâr etmem,
Ama sorarım:
Bu kadar yakınken,
Niye bazen uzaklıkta boğulurum?
Bir ses ver bana,
Sükûtun bile sarsın kalbimi.
Yoruldum "vardır bir hikmeti" demekten,
Ama hâlâ suskunum, isyan etmeden.
Gözyaşıyla değil, yeminle geldim:
Sen bilirsin içimi.
Ben dualarımı göğe değil
Şah damarıma fısıldıyorum artık.
Senin adını ezber ettim
Ama kendimi unuttum.
Eğer her şey kaderse,
Neden bu kadar çok gözyaşı yazılmış?
Yakınsan eğer,
Ki inanırım,
O zaman içimi gör,
Ve bu yangına merhametle bak.
Kayıt Tarihi : 29.8.2025 02:26:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!