Sağır Şiiri - Dağlar Özügüç

Erkekler sessiz yangınlarda büyürler
Kararsız ve korkak olanları sevilmezler
Zor da olsa içlerinde yankılanan
O kadim çağrıya mecburen uyarlar
Gerekirse küllerinden doğrulup
Kendi ateşlerinde yoğrulurlar
Bunu bir tutam sevgi uğruna
Gözlerini kırpmadan yaparlar
Biriktirdikleri umutları asarlar
Sabah yıldızının ışıldayan yüzüne
Vuslat için sabrın karargahını kurarlar
Bilinmezliğin en dalgalı kıyısına
Kararsızlık ile inanç yürümez yan yana
Umut Kapısını çalarsan uzun uzun yılmadan
Sağır bile günde bir defa ekmek almaya çıkar
Kader inançlı direnişin hayatı güzelleştirdiğini bilir
Bir adım atarsan korku senin gölgende kalır
Yol uzadıkça korku yüreksizin kucağında büyür
Yolcu düşse de, toprağın ona hürmeti olur
Hele birde dizlerini kanatarak öğrendiyse
Yerden kalkması çok daha asil olur