Sağanak Şiiri - Berrin Anar

gecenin o kurşuni kasveti çöktü üstüme
sokak lambaları görmüyor bile beni
yavaş yavaş siliniyorum hatıraların tozlu rafından
uzaklaşıyorum bu asrın o cafcaflı yalanlarından
ben bu çağa ait değilim, sığamıyorum
belki de hiç uğramamalıydım bu dünya sancısına

saptım iyice menzilimden, yolum dumanlı
dünyanın o kirli boyasına aldandım
göremedim cevheri, öz rengi
hala bir kör dövüşünde, hala zifiriyim
bir köprü bulsam, sırat kadar ince ve keskin
beni bu cehalet kuyusundan çekip alacak
bir kanlı basamak

bağlı değilim bir hayale, bağım kopuk
düşsüz yaşamak ruhluktur
habersizim
ben çoktan geçmişim o meçhul eşikten

dokunsalar bir şimşek sağanağı boşanır içimden
bu amansız isyan neden
bulamamak mı tanıyamamak mı kendini
neden bu celallenmem, bu kendi enkazıma öfkem