Şafakta Önce Ayrılık

— Seni seviyorum,
Tıpkı mahzende bir lambayı sevmek gibi,
Dudaklar yarıldığında suyu sevmek gibi,
Tıpkı ekmeğin kırıntısı kaldığında sevmek gibi,
Boşa harcanmış emeği onu sevmek gibi...

— Baktım gözlerimle, boğazımla, midemle,
Kemiklerimin eski yorgunluğuyla, ağzına,
Öfken ellerine, mevsimlerin yıprattığı ceketine,
Çocukluğundan beri yanında o iri, köpeğe...

— Senden öğrendim: satılamaz sözleri,
Şikayet etmeden kanayan şefkati,
Hiçbir şeyi olmayanların kirli cesaretini,
Gri sabahı, berrak çorbayı, paylaşılan yatağı,
Tıpkı bir bayrağı paylaşır gibi.

— Geleceğim. ama benden unutmamı isteme.
Geleceğim, ama ölüler arkamda,
Yaşayanlar önümde, yaralılar yanımda...
Ve yine de, o dar odada,
Bir demirci ocağı gibi bir şey vardı.
Bir uğultu. demirden daha sert,
Sütten daha yumuşak,
Utançtan daha insani bir şey.

Ayrıldık.

Sen yürümelisin, beni geride bırakarak,
Arkanda terk edilmiş şehir gibi bırakarak,
Pencerelerin rüzgarda sallandığı şehir gibi.
Birinin vazgeçmesi gibi değil,
Birinin yok olması gibi değil,
Ama denizin kendi yaralarından daha büyük, Olduğunu bilen iki hırçın nehir gibi.
Sayfaları açık beyaz bir yara gibi,
Gökyüzü daraldı, havasız bir hücre gibi.

Ve sokaktan, taş yüzlü adamlar geçip gittiler,
Tanrılığımızı taşıyarak, görünmez tabutlar gibi...