Şafakla Yıkanan Şehir Şiiri - Okan Kobatan

sehpalara taşındı gölgesi kentin
çarmıha vuruldu sessiz duvarlar
gecenin mor sularında
ışığıyla sardı karanlığın terini.

kırılmadı omzu rüzgârın yüküne
titreyen bir ezgi gibi tutundu göğe.
kilit vurdular yankılarına
gözlerine perde çektiler
akın akın karanlık ektiler üstüne...

ama yenilmedi bu şehir;
ne karanlığın seyrine
ne de zalımın keşmekeşliğine.

şafakların en içli yerinde,
külden doğan bir anka kuşu gibi,
doğruldu göğe...