Kızıl dağa güneşi vurmuş,alaca rengiyle,
Özgür değil,zincirleşmiş bileklerimle,
Vızıldıyordu mermiler,sessizce vızıl vızıl,
Ağlıyordu çocuklar,çıplaktı ayakları şafak vaktinde.
Şafak sökerken,Ay yıldız düşüyordu al kanıma,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta