Kar yağıyor dışarıda,
Kuzguni saçlarına düşüyor taneler.
Bembeyaz olmuş omuzlarındaki pardösü.
Zemherinin ortasında güneş gibi parlayan sen,
Etrafında pervane olan ben,
Ama kalbim için bir yabancısın sen.
Büsbütün bir hayat, paramparça bir kalp,
Yekpare sevgimin düşüp kırıldığı sarp.
Nasıl oldu da çıktım düşmeden en yükseğine.
Sanki kırılmayı kaçınılmaz yapmak için çetin bir gayretle.
Safi aşkı yaşıyorum, abartmayın, ölümüne seviyorum sadece.
Etrafı, ahşaptan oyma sandalyelerle çevrili upuzun bir masa
Kimse yok, sadece bir mum yanıyor tam ortada, gümüş bir şamdanda
Yemekler soğuyor, yemeyi bırak oturan yok koca sofrada, tek lokma fazla geliyor boğazıma
Kimse yok masada, kadeh ve kaşık sesleri yok odada, yalnız bir kuş ötüyor yelin girdiği camda
Dönüm dönüm bir bahçe, her çiçeğin olduğu dünyevi bir cennet adeta
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!