Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Merhaba Alev abla öncelikle şiiriniz harika, ''aşkı saf ve doğal yapan biz insanlarız'' yüreğinize sağlık.
Sizinle tanışmamı isteyen cok sevil annem aracılıgıyla yazıyorum...
Safiyane sevgiler; ruhlarına sarmışlarsa hep pespembeyi
Siyaha bulansa
Beyazı unutsada
Akıl etmezler gözyaşlarının kan rengini; çalarlar huzurun yeşilini
YÜREĞİNİZDEN HUZURUN YEŞİLLİĞİ HİÇ SOLMASIN.. TEBRİKLER
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta