Sadık Yar”toprak ve Öz” Şiiri - Sadık Ko ...

SADIK YÂR (Toprak ve Öz)

Yüzünü toprağa sürdüğün zaman,
Kibrin dumanını dağıt be gönül.
Ondan gelir rızık, ondadır derman,
Kökünü aslına uzat be gönül.

Demir dövülür de, toprak can verir,
Üstünde yürüyen her kibir erir.
Kim ki bu doğaya ihanet bilir,
Kendi kuyusunu kazar be gönül.

Su akar yolunu bulur derler ya,
Toprak kucağını açar dünyaya.
Kapılma şu sahte, yalan rüyaya,
Cevheri içinde gözet be gönül.

Tohumda gizlidir koca bir orman,
Sabırla beklenir o kutlu harman.
Hakk’ın kaleminden gelince ferman,
Çiçekler içinde uyan be gönül.

Pirim’in bağına kem el dokunmaz,
Sevgisiz ekilen ürün okunmaz.
Harcı toprak olan darda yakınmaz,
Bereket nuruyla kuşan be gönül.

Hünkârım nefesi toprağa rahmet,
Çalışan eldedir en büyük lezzet.
Emeğin hakkını eyleme minnet,
Helal lokma ile yaşan be gönül.

Serçeşme başında yeşerir dallar,
Toprak ana bize açınca kollar,
Aydınlığa çıkar o tozlu yollar,
Tabiat dilini öğren be gönül.

Kalemsiz Şair der, topraktır aslım,
Ona dönecektir en nihayet neslim.
Biz bu yüce yola olmuşuz teslim,
Özünü toprakla bir et be gönül.