Sevmeye meyilli gönüllerimiz
Buluşur gecenin kör karanlığında
Maziye gömdüğümüz geçmişimiz
Hiç yaşanmamış gibi hatırlarımızda
Sen gözleri kara, yüreği koca adam
Sen ki hislerin en güzeliyle sevilirsin
Kalabalık yalnızlığımda
Tekil yalnızlığımda
Yani kendimi yalnız hissettiğim her anda
Adın kulaklarımda çınlıyor
Dilim sürekli adını telaffuz etmek için yaradılış görevini yerine getiriyor.
Kulaklarım, dilim , yüreğim, benliğim, her yerim senin ismini haykırıyor.
Portakal ağaçları ile dolu kokulu bir bahçeye benzerdi yüzün,
Güneş turuncuya çalarken akşamüstlerinde
İçime usul usul düşen bir serinlik gibi.
Umut,
Ah o umut yok mu?
İnsanı ayakta tutuyor gibi görünen, aksine içten içe yok eden umut.
Söylesenize
Gelmeyeceğini bildiğiniz birini beklemek mi daha çok acı verir?
Yoksa gelmesini umut ettiğiniz birini beklemek mi?
Yokluğun, yokluğun ey yar...
Donatmış hücrelerimi.
Her hücrem yokluğunun esareti altında.
Nasıl kurtulurum bu esaretten?
Nasıl kurtulurum yokluğunun ıstırabından.
Bilmiyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!