Gök çökmüş, deniz sızlıyor,
mavi bile yorulmuş benden.
Rüzgar delirmiş, gemi sessiz,
tuz değil, bensizlik kabuk bağlamış üstüme.
Bir fener vardı uzakta, söndü.
Işık değilmiş, hatıralarmış yanan.
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




Her dizesiyle insanın içine işleyen bir sessizlik var bu şiirde.
“Bensizlik kabuk bağlamış üstüme” demek, acıyı dile değil bedene yazmak gibi.
Derin, yalın ve sarsıcı.
Uzun zamandır bu kadar sahici, bu kadar yaşanmışlık kokan bir şiir okumamıştım.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta