Belki adamlar her gece hüviyetimi sormaya başladı
Sonsuz bir yoksunluk hissi ile uyanıyorum her sabah
Kuru bir düğümleniş boğazımda
Yalnız başıma bir yer arıyorum
Bir iz…
Belki hiç gelemem
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta