Taşlanıp kırılsa da bazen çerçevesi, camı
Gelişime bazı bazı kırk kilitlense de kapısı
Arada bir yağmurlarda aksa da akça çatısı
Ya da fırtınalarımda sönse de tüten bacası
Benim bu dünyalığımdaki evim barkım birdir
Böylece biline, gerisi anca bir kırlangıç kuşuna
Yorgun argın, zamansız saçak altı misafirliğimdir...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta