Sabrın tecellisi (inşirah ferahlığı)

Ezelden bir söz gelir, dindirir her sızıyı,
Kaderin kalemiyle siler kara yazıyı.
Mevla ferahlık verir, görürsen o sızıyı,
Göğsünü yarıp aşan bir inşirah değil mi?

​Ağır gelen o yükler, omuzda sanki bir dağ,
Seni hapseden dünya, örülmüş sanki bir ağ.
Lakin Rabb’in elinde kurulur kutlu bir bağ,
Yükünü hafifleten o el Hakk’ın değil mi?

​Gökler bile dar gelse, dünya olsa bir kafes,
İmanla dolan göğüs, alır elbet bir nefes.
Kulağında çınlasın o mukaddes, yüce ses,
Adını yücelten O, şan ve şeref değil mi?

​Düşün ki gece geçer, sabah kapıda bekler,
Sabredene her nefes, bin sevap daha ekler.
Arşa yükselir o an en samimi dilekler,
Darlığı genişleten bir lütufkâr değil mi?

​Zorluk kapıyı çalsa, sanma ki yalnız kaldın,
Ümitsizlik içine, bir derin korku saldın.
Aslında her zorlukla, büyük bir müjde aldın,
Yüsrü peşine takan, o zülcelal değil mi?

​Bir zorluğun yanına, iki kolaylık düşer,
Aşk ile yanan gönül, bu dertle dolar pişer.
Hangi can var dünyada, bu rahmetle gülüşür?
Kışı bahar eyleyen, o Keremkâr değil mi?

​Vakit dolup biterse bir hayırlı amelle,
Yine bir hayra koyul, en samimi emelle.
Rabb’ine sığın her an, tam teslim bir gönülle,
Asıl sığınak olan, o Zülcemal değil mi?

​İşin bitti mi dostum, başka bir işe sarıl,
Dünya kirinden uzak, ummanlar gibi durul.
Yalnız Mevla’ya yönel, O’nun katında durul,
Rağbetin tek sahibi, o bir olan değil mi?

​Sabrın meyvesi tatlı, kökü ise derindedir,
Müminin asıl gücü, o bitmez yerindedir.
Tevekkül kalesine, girenler emindedir,
Felahı müjdeleyen, o İnşirah değil mi?

​Gönül mülkü nur dolsun, bitsin artık bu elem,
Hakikat deryasına, dalsın artık bu kalem.
"Lâ tahzen" diyen sesle, gülsün artık şu alem,
Hüznü sevince boğan, o Rahim olan değil mi?

Gökhan Öztürk