Nihayet akşam olmuştu
Solgun umudumla yolunu beklediğim babam
Fevkalade yorgun bir halin sağnağında nefes alıyordu
Ne bakacak takati
Ve ne de bana nazar edecek gözlerinde feri
Yılgınlığın kadrine teslim olmuş perişan kişiliği sancıydı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta