Gölgelere çekilmiş ümit ettiğim hayat,
Hiç kimsenin dönerek hal hatır sormadığı...
Bir yanlışa akıyor zamanlar, asık surat;
Çarpışıyor yürekler,
Birbirinden kaçarak.
Suratlar ki duvarlar, memleket mi yabancı;
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta