İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
İsterdim ki memnuniyetimi ifade edeyim,
Dünkü sıkıntılarımı unutayım bazen.
İsterdim ki bir mutluluk tablosu çizeyim,
Bazı dertlere boş vereyim bazen.
Lakin olmuyor. Ben fevkalade iyimser olmayınca.
Kabil değil huzuru bir an bile yakalamak.
İnsanım,ulaşamam ki hazreti Eyüp’ün sabrına,
Dolduramam her oluru, olacak kabına.
Şöyle bir göz gezdirince olana bitene,
Mümkün değil yanmamak geçen günlere.
Hele birde yarın, bu güne yanacağımı düşünüce,
Az gelir diyorum, hazreti Eyüp’ün sabrı bile.
Ne öğrenmede meyil, nede bir niyet.
Böyle gelmiş, böyle gider hayat elbet.
Benim ömür boyu hep çektiğim bu illet.
Artık diyemiyorum kendime, değişir sabret.
Nedir ki geçmeyen...
Büyüklerimizden duymuştum... Rabbim dertleri dağlara vermiş kabul etmemiş diye... biz kullar sabır etmeliyiz... yoksa kendimizi yıkıp yakarız....
Güzeldi. Kutlarım
Saygımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta