Bir düzine insan vardı orada biralı çorba içen, ve her
birinin elinde bir ölünün önkol kemiği kaşık niyetine.
Ocak kızarmıştı kor ateşte, mumlar mantarlaşıyordu
dumanın içinde, ve tabaklardan bir mezar kokusu
yayılıyordu ortalığa, baharda.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta