Sonu olmayan yağmurların
Erittiği kör bir uçurumdan
Geçti o kuşlar.
Evveli o ebede yenik düşen fikirlerin ortasına
Uçupta göklerden ve gökdelenlerinizden
Kanatlarındaki baharlarla yüzümüzü aydınlatan
Kanadının yorgunluğunda kentler ve kimsesiz bir nesil kaybolan bahtsız kuşlar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kuşlar insana bir çok şey öğretmiştir;
uçmayı, kuş bakışı bakmayı ve yuva yapmayı
Bir çatı altına sığınmayı, sevdiğiyle cıvıldaşmayı
Sevinçli insana kuşlar gibi sekmeyi..ve şakımayı.
NE MUTLU DERS ALANA..
TEBRİKLER ŞAİRİM.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta